ακομα ενα υπεροχο hvbac !!! (φτ στο σπιτι μετα απο κτ)

Αισθανομαι πως ηρθε η ωρα να γραψω τη δικη μας ιστορια, του δικου μας πετυχημενου HVBAC. Νιωθω πως τωρα τα βλεπω αρκετα ξεκαθαρα ολα ωστε να μπορω να τα περιγραψω οσο καλυτερα γινεται... Οι μαιες μου με παρακαλεσαν να μην αναφερθουν τα ονοματα τους , για ευνοητους λογους, αφου μας εχουν γεμισει φοβο γιατι ψαχνουμε να βρουμε τροπους να κανουμε το πιο φυσικο πραγμα στον κοσμο, οπως εμεις θελουμε... Τελος παντων...Πρωτη νυχτα: οι συσπασεις που ειχα τον τελευταιο μηνα, αραια και που, εγιναν καπως πιο εντονες, με λιγο πονο και ερχονταν ανα 8 με 13 λεπτα,αφου κρατησε αυτο μια ωρα, πηρα τηλεφωνο τη μαια μου, της εξηγω την κατασταση και εκεινη με παρακινει να ηρεμησω, πως δεν ειναι ακομα ωρα και να προσπαθησω να κοιμηθω (σοφη συμβουλη, που δεν ακολουθησα ;) ). Μετα απο μια ωρα ακομα και αφου η κατασταση ηταν ιδια την ξαναπαιρνω φοβουμενη πως εχω μπει σε τοκετο και δεν το εχουμε παρει χαμπαρι (αστεια πραγματα, πως το σκεφτηκα... χεχε).Τελος παντων, με τα πολλα ερχονται η μια μαια μου και η Μαρια μου (η βοηθος μητροτητας) . Οι πονοι ηταν λιγο πιο εντονοι και εγω πιστευα πως ειχε ερθει η μερα... Τελικα κατα τις πεντε το πρωι οι συσπασεις ηρεμησαν και αποδειχτηκε ενα εντελως FALSE ALARM... :) Δευτερη νυχτα: εξελιχθηκε ακριβως οπως η πρωτη ομως εγω δεν ενοχλησα κανεναν αυτη τη φορα αφου τωρα ηξερα πως δεν ειχα μπει σε ενεργο τοκετο... ;) (εβαλα μυαλο...).Τριτη νυχτα: ηταν διαφορετικη, απο την αρχη.... ενω οι συσπασεις αρχικα ειχαν την ιδια ενταση και την ιδια αποσταση με τις προηγουμενες νυχτες, εγω ηξερα και ενιωθα πως τωρα ηταν αλλιως, ειχε ερθει οντως η μερα 'η μαλλον η νυχτα που ο πριγκιπας μου ενιωθε ετοιμος να κανει το ταξιδι του προς τον δικο μας κοσμο. Ειχε ερθει η ωρα, μαζι να τα καταφερουμε και να ζησουμε αυτην την εμπειρια μεχρι να συναντηθουν τελικα τα βλεμματα μας, και ειμασταν στ'αληθεια ετοιμοι.... Μετα απο εννεα μηνες, 40 εβδομαδων ακριβως, και ενω ως τωρα συναντιοντουσαν μονο οι σκεψεις μας και τα χαδια μας, ειχε ερθει η ωρα να βρεθουμε και να γνωριστουμε λιγο διαφορετικα... Σιγα σιγα ολα εγιναν εντελως ρυθμικα , περιοδικα και σταδιακα πιο εντονα ... απο τις 23:00 μεχρι τις 02:00-03:00 μπορω να πω αρκετα χαλαρα, αν και ειχα αρχισει να νιωθω πως θελω να ερθει σιγα σιγα καποιος, ενιωθα την αναγκη να νιωσω μια ''ασφαλεια'' οτι, κυριως, καποιος καταλαβαινει σε ποια φαση βρισκομαστε. Ο Σπυρος καθαριζε και τακτοποιουσε τις τελευταιες λεπτομερειες και φαινοταν να ειναι πολυ χαλαρος. Οι εννεα μηνες προετοιμασιας που ειχαν προηγηθει, επιαναν στ'αληθεια τοπο, και δεν μιλαω μονο ως προς τη διαχειρηση του ''πονου'', αλλα κυριως σε αυτο το περιβοητο ''ακου το σωμα σου''... :). Γυρω στις 03:00 ηρθε η μια μαια με τη Μαρια, ενιωσα πολυ ομορφα.. Με βοηθουσαν και οι δυο παρα πολυ, η μαια ηταν διπλα μου, μου κραταγε το χερι (μετρωντας σε καθε συστολη και τις σφυξεις μου) και μου ''εδειχνε'' πως να βγαζω τη φωνη σε καθε συσπαση, οταν το εχανα 'η το κραταγα μεσα μου, βγαζοντας και εκεινη φωνη, ωστε να την ''ακολουθω''. Η Μαρια με βοηθουσε με το μασαζακι της, με το αγγιγμα της 'η και απλα με την παρουσια της... Μεχρι τις 05:00 το πρωι περιπου ημουν στο κρεβατι στο πλαι περνωντας εκει τις ''πρωτες'' συσπασεις, γιατι ειχα ενα μυικο πονο (τραβηγμα) στον αφαλο που με εμποδιζε να ειμαι ορθια 'η σε οποιαδηποτε αλλη σταση. Θελω σε αυτο το σημειο να πω ποσο θαυμαζω τις γυναικες που περνουν ολο τον τοκετο ανασκελα σε ενα κρεβατι νοσοκομειου...Απλα, δεν αντεχεται το ανασκελα, και το πλαι που ημουν εγω παλι αβολο ειναι απλα για μενα δεν υπηρχε επιλογη σε αυτη τη φαση... Γυρω στις 05:00 λοιπον ειπα ''δεν αντεχω αλλο ξαπλωμενη'', ευτυχως μεχρι εκεινη την ωρα μου ειχε περασει το ''τραβηγμα'' που ενιωθα (ισως επειδη ειχε κατεβει πιο κατω ο μικρος,δεν ξερω) , οποτε μπορουσα να ειμαι ορθια, Στο μεταξυ ηρθε και η αλλη μαια μου , αν και εγω ημουν ηδη ''στον κοσμο μου''...Απο εκεινη τη στιγμη μεχρι τις 07:30 περιπου, καθομουν ειτε στην μπαλα, ειτε στην ακρη του καναπε με το Σπυρο να με στηριζει απο πισω, ειτε ορθια, ειτε αστην τουαλετα, τα πραγματα ειχαν δυσκολεψει αρκετα, καποιες στιγμες στηριζομουν στη Μαρια, καποιες αλλες στο Σπυρο. Δεν μπορουσα να ανακουφιστω με τιποτα πια. Σε αυτη τη φαση σιγουρα δεν καταφερνα να ''χαλαρωνω'' στη διαρκεια των συσπασεων, οπως ειχα ''προετοιμαστει'' να κανω,πλεον η προετοιμασια με βοηθουσε μονο στο να ειμαι συγκεντρωμενη και να καταλαβαινω πως το σωμα μου λειτουργει οπως πρεπει, ολα κυλουν φυσιολογικα και πραγματικα αυτο μου εδινε σιγουρια, ηξερα πως ολα ηταν καλα και φοβος δεν υπηρξε ουτε για μια στιγμη...Ηξερα πως ο,τι ενιωθα, αυτο ηταν ''το σωστο'', εγω ''ανοιγα'' και το μωρακι μου κατεβαινε...Σε αυτη τη φαση (απο τις 06:30 ως τις 09:00 περιπου) για μενα ηταν ο πιο δυνατος πονος που βιωσα στον τοκετο. Στις 07:30, με διαστολη τελεια, μπηκα στην πισινα...Η κουραση με ειχε καταβαλλει πολυ, μετα απο τρεις νυχτες σχεδον αυπνη και με τον εντονο πονο πια, ενιωθα τοσο κουρασμενη που ευχομουν απο μεσα μου να μπορουσα να εχω ενα ''διαλειμμα'' μιση ωρα για να κοιμηθω. Θυμαμαι σε διαφορες φασεις να μου κρατανε το κεφαλι αναμεσα στις συσπασεις και να με παιρνει ο υπνος. Το ζεστο νερο ηταν αρκετα ανακουφιστικο, χωρις βεβαια να παιρνει τον πονο ,απλα μου αρεσε η αισθηση του ζεστου στο σωμα μου. Σε καθε συσπαση ενιωθα το σωμα μου να σφιγκεται χωρις να το θελω, οσο και να προσπαθουσα να το ''αφησω'' δεν μπορουσα, ενιωθα να σφιγκομαι χωρις να το θελω. Παρ'ολα αυτα ο πριγκιπας μου ερχοταν κανονικα,δεν τον εμποδιζα με αυτο το σφιξιμο. Στο μεταξυ ειχε ξυπνησει και η Νεφελη, η οποια ηθελε να παει σχολειο γιατι ειχαν παρτυ μασκε και ειχε ντυθει Ραπουνζελ, η πριγκιπισσα μου. Της ετοιμασε πρωινο η γλυκια μου αδερφουλιτσα και ετρωγε εκει διπλα μου,ενω εγω ''κραταγα'' καπως την ενταση των συσπασεων. Ηξερε οτι ο αδερφουλης της ερχεται, χαιρετηθηκαμε με ενα γλυκο φιλι αναμεσα στις συσπασεις και εφυγε. Μεσα στο νερο τσεκαρα πλεον που βρισκοταν το κεφαλακι του με το χερι μου, ΜΑΓΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ, μπορουσα για πρωτη φορα να τον αγγιξω, αν και αρχικα επιανα το σακο του, αφου δεν ειχαν σπασει ακομα τα νερα. Οταν πια τον ακουμπουσα βαζοντας μονο την πρωτη φαλαγγα του δαχτυλου μου στον κολπο μου, εσπασαν τα νερα. Θυμαμαι να λεω ''κατι εγινε'' (χαχαχα) ''εσπασαν τα νερα'', μου ειπαν και οταν ξαναβαλα το χερι μου ενιωσα τις τριχουλες των μαλλιων του.... Τοτε ηταν που , γυρω στις 09:00 πια, μου ειπαν να βγω απο την πισινα. Ειχα κιρσους στο αιδιο και ηταν καλυτερα να ειμαστε σε μια σταση που να μπορουν να βλεπουν οι μαιες πως ανοιγει το περινεο. Πηγαμε λοιπον στο κρεβατι , καθησα στα τεσσερα ακουμπωντας τον κορμο μου πανω σε μαξιλαρια στην αρχη, μετα για να στεκομαι καπως πιο ορθια στηριζομουν στη Μαρια, για λιγο και οταν επεστρεψε ο Σπυρος (απο το σχολειο της Νεφελης) ,στηριζομουν σε εκεινον. Απο την ωρα που βγηκα απο την πισινα και πηγα στο κρεβατι ξεκινησαν οι συσπασεις των εξωθησεων. Ο πονος τωρα ηταν εντελως διαφορετικος, ηταν βεβαια ακομα πολυ δυνατος, ομως ταυτοχρονα ηταν και καπως ανακουφιστικος. Μια περιεργη αισθηση σπρωξιματος που ερχοταν μονο του, ΔΕΝ εσπρωχνα εγω, ολη τη δουλεια την εκαναν οι συσπασεις και ο μικρος μου πριγκιπας, ενω ταυτοχρονα εβγαζα μια φωνη ζωου, που σε καμια περιπτωση δε θα μπορουσε να μενει μεσα μου. Απο τις 09:00 λοιπον μεχρι τις 10:08 ηταν ο μικρος μεσα-εξω, μεσα-εξω. Τελικα βγηκε το κεφαλακι του και πριν βγει οτιδηποτε αλλο, ακουσα το γλυκο του κλαμα για πρωτη φορα. Παρ'ολη τη δυσαρεστη αισθηση που ακομα υπηρχε αφου δεν ειχε βγει ολοκληρος, ηταν πολυ συγκινητικη στιγμη, να ακουω το κλαμα του και να τον αισθανομαι ακομα μεσα μου. Μετα απο λιγο και με μια μικρη βοηθεια απο τις μαιες μου (αφου ο μικρος ερχοταν και με το χερακι του και με μια περιτυλιξη στο λαιμο), τον εβαλα επιτελους στην αγκαλια μου. Τα ειχαμε καταφερει, μαζι ειχαμε περασει αυτη τη μαγικη νυχτα προσπαθωντας να βοηθησουμε ο ενας τον αλλον ωστε να συναντηθουμε για πρωτη φορα FACE TO FACE, μετα απο εννεα μηνες συνυπαρξης και ''συγκατοικησης'' στο ιδιο σωμα! Η απολυτη ευτυχια!!! Η βοηθεια ολων ηταν καθοριστικη.... Οι μαιες μου, ηταν τοσο κοντα μου και ταυτοχρονα τοσο μακρυα μου, καποιες στιγμες απλοι παρατηρητες (γιατι προφανως αυτο ειχα αναγκη και αυτο απαιτουσε η χρονικη στιγμη) και αλλες φορες με τις συμβουλες τους ,την καθοδηγηση τους και την επαγγελματικη τους εμπειρια με βοηθουσαν να ανακουφιστω. Η Μαρια ηταν οπως ακριβως επρεπε, ''αορατη βοηθεια'' τις περισσοτερες φορες, λιγα λογια και ουσιαστικα! Η φανταστικη μου αδερφη (που ειχε ερθει για να βοηθησει την κατασταση κυριως με τη Νεφελη, αν χρειαζοταν), ηταν τελικα εκει σχεδον συνεχεια, ακομα και οταν ηξερα πως αισθανοταν αβολα εξακολουθουσε να ειναι εκει! Τελος, ο Σπυρος μου που εκανε περα τους φοβους του και με ακολουθησε ολοκληρωτικα σε αυτο το ταξιδι, γεματος σιγουρια στο τελος, μου ελεγε συνεχεια πως τα παω τελεια και με ενθαρρυνε, τα λογια του και η αγκαλια του ηταν καθησυχαστικα, χωρις πολλα πολλα αφηνοντας τη μαγεια να εξελιχθει! Τους ευχαριστω πολυ ολους γιατι ο ρολος τους ηταν καθοριαστικος!! Θελω επισης να ευχαριστησω τους ανθρωπους που με συνοδεψαν στην προετοιμασια μου... η γλυκια μου γιατρος η Isabel Rosas (μοναδικη στην Ελλαδα αυτη τη στιγμη, για αυτο που κανει), που μου ανοιξε τα ματια, τα οποια βεβαια ημουν ετοιμη να ανοιξω και με βοηθησε να καταλαβω πολλα, και σχετικα με τον τοκετο αλλα και σχετικα με τη ζωη γενικοτερα! Την εχω μεσα στην καρδια μου και την αγαπω πολυ! Η Ελενη ''μας'' απο την ομαδα, που με τα ''τρελλα της''(ετσι μου φαινονταν στην αρχη ;) ) με βοηθησε πολυ να νιωθω το σωμα μου (αν και δεν το ειχα καταλαβει μεχρι τον τοκετο)! Τελος, ολες τις κοπελες που ειμασταν μαζι στην προετοιμασια, που βιωνοντας τους ιδιους φοβους, τις ιδιες αποριες και παρομοια συναισθηματα ενιωθα πολυ δυνατη , και πως ειχα πολυ θετικη ενεργεια απο ανθρωπους που ζουσαν οτι ζουσα και εγω..

"

Επισκληριδιος και εμβρυο

Αρχικά δυο λόγια για τη φυσιολογία του τοκετού: Οτοκετός είναι σχεδόν καθολικά άβολος για τις μητέρες, και συχνά επώδυνος για τα μωρά. Ένας από τους τρόπους που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τον πόνο είναι να παράγουμε βήτα-ενδορφίνη.Η Β-ενδορφίνη είναι μια οπιούχα ουσία -όπως η χημική ουσία του εγκεφάλου - η οποία είναι υπεύθυνη για το λεγόμενο «runner's high" Μειώνει τον πόνο και αυξάνει τα όμορφα συναισθήματα.

Σε έναν τυπικό τοκετό, ο πόνος αυξάνεται με το χρόνο. Καθώς αυξάνεται ο πόνος, η παραγωγή της βήτα-ενδορφίνης αυξάνεται επίσης. Οι μητέρες και τα μωρά παράγουν και οι δυο βήτα-ενδορφίνη. Η βήτα-ενδορφίνη που παράγεται από τη μητέρα περνάει και στο μωρό μέσω του πλακούντα.

Κατά τη στιγμή της γέννησης, ο πόνος του τοκετού ξαφνικά και δραματικά μειώνεται για την μητέρα. Οι μητέρες και τα μωρά έχουν πλημμυρίσει με ενδορφίνες που, με λίγο έως καθόλου πόνο, προκαλούν ευφορία.

Γνωρίζουμε ότι οι ενδορφίνες δημιουργούν μια κατάσταση εξάρτησης. Μετά από έναν ιατρικά ανενόχλητο τοκετό ,η μαμά και το μωρό θα προσπαθήσουν επανειλημμένα να αναδημιουργήσουν την αρχική ευφορία της γέννησης με τη στενή επαφή του δέρματος. Γνωρίζουμε ότι τα μωρά χρειάζονται αυτή την επαφή για να επιβιώσουν και να αναπτυχθούν κανονικά.

Μερικές φορές τα μωρά πληγώνονται κατά τη διαδικασία της γέννησης. Είναι προφανές, όταν βγαίνουν με οίδημα, μώλωπες ή σπασμένα οστά. Μερικές φορές εμφανίζονται φοβισμένα ή σοκαρισμένα. Σε εκείνη την στιγμή υποτίθεται ότι πρέπει να στηριχθούν σε μια επιπλέον ώθηση των ενδορφινών από τις μητέρες τους.

Η αλήθεια:Οι μητέρες που κάνουν επισκληρίδιο συνήθως νιώθουν λίγο έως καθόλου πόνο στον τοκετό τους. Αν οι μητέρες βιώνουν λίγο έως καθόλου πόνο, τότε παράγουν λίγο έως καθόλου βήτα-ενδορφίνης. Όταν οι μητέρες παράγουν λίγο εως καθόλου βήτα-ενδορφίνη, τα μωρά τους έχουν πιο επώδυνες γεννήσεις.Αυτός ο πόνος μπορεί να είναι ακραίος. Αυτός ο πόνος μπορεί να παρέμβει στο δεσμό με τη μητέρα. Δεν υπάρχει καμία κατάσταση ευφορίας για τη μαμά ή το μωρό. Δεν έχουμε ιδέα ποιες θα μπορούσαν να είναι οι συνέπειες αυτού στη μετέπειτα ζωή του παιδιού.

Μεταφραση: Μιρέλλα Μάνεση

απο εδω

"

ΕΠΙΣΚΛΗΡΙΔΙΟΣ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ: επιπτωσεις και κινδυνοι

κατεβασε το αρθρο 

Παρενέργειες και κίνδυνοι της επισκληρίδιου αναισθησίας για τη μητέρα και το μωρό

Η επισκληρίδιος αναισθησία για ανακούφιση του πόνου είναι μια όλο και πιο δημοφιλής επιλογή των αυστραλιανών γυναικών στον τοκετό. Έως και το ένα τρίτο του συνόλου των γυναικών κάνουν επισκληρίδιο, και είναι ιδιαίτερα συχνή στις πρωτοτοκες γυναίκες. Για τις γυναίκες που πρόκειται να γεννήσουν με καισαρική τομή, η επισκληρίδιος είναι σίγουρα μια μεγάλη εναλλακτική λύση από την γενική αναισθησία, επιτρέποντας στις γυναίκες να δουν το μωρό τους μόλις γεννηθεί , να το κρατήσουν και να το θηλάσουν σε πρώιμο στάδιο: ωστόσο, η χρήση της ως μέρος του κανονικού κολπικού τοκετού είναι πιο αμφισβητήσιμη.

Υπάρχουν διάφοροι τύποι επισκληρίδιου που χρησιμοποιούνται σε νοσοκομεία της Αυστραλίας. Σε μια συμβατική επισκληρίδιο, μία δόση τοπικού αναισθητικού εγχύεται χαμηλά στην πλάτη μέσα στον επισκληρίδιο χώρο, γύρω από το νωτιαίο μυελό. Αυτό μουδιάζει τα νεύρα που φέρνουν αίσθηση από τη μήτρα και το κανάλι γέννησης. Δυστυχώς, το τοπικό αναισθητικό μουδιαζει επίσης τα νεύρα που ελέγχουν τους μύες της πυέλου και τα πόδια, έτσι με αυτόν τον τύπο της επισκληρίδιου, η γυναίκα συνήθως δεν μπορεί να κινησει τα πόδια της και εκτός εάν η επισκληρίδιος δεν πιάσει, δεν μπορεί να ωθήσει το μωρό της έξω, στο δεύτερο στάδιο του τοκετού.

Πιο πρόσφατες μορφές επισκληρίδιου χρησιμοποιούν μία χαμηλότερη δόση του τοπικού αναισθητικού, συνήθως σε συνδυασμό με ένα οπιούχο, όπως η πεθιδίνη, ή μορφίνη ή φεντανύλ (sublimaze). Με αυτή τη χαμηλή δόση ή τον συνδυασμό με επισκληρίδιο, οι περισσότερες γυναίκες μπορούν να κινηθούν με υποστήριξη. Ωστόσο, η πιθανότητα μια γυναίκα να είναι σε θέση να γεννήσει χωρίς λαβίδες εξακολουθεί να είναι χαμηλή. Μια άλλη μορφή της επισκληρίδιου, δημοφιλής στις ΗΠΑ, είναι η CSE, σε συνδυασμένη με επισκληρίδιο του νωτιαιου μυελου, όπου μια εφάπαξ δόση του οπιούχου, με ή χωρίς τοπικό αναισθητικό, εγχύεται εντός του νωτιαίου χώρου, πολύ κοντά στο τέλος της σπονδυλικής στήλης. Αυτό δίνει ανακούφιση του πόνου για περίπου 2 ώρες, και εάν απαιτείται περαιτέρω ανακούφιση του πόνου, δίδεται σαν επισκληρίδιος αναισθησία. Αυτές οι μορφές επισκληρίδιου όπου η γυναικα μπορεινα περπατήσει μπορεί να φαίνεται πως έχουν περισσότερα πλεονεκτήματα, όμως το να είναι η γυναίκα συνδέδεμένη με ένα μηχάνημα CTG για να παρακολουθείται το μωρό, και συνδεδεμένη επίσης με το μηχάνημα ενστάλλαξης της επισκληριδιου το οποίο είναι απαραίτητο, μπορεί να κάνει το περπάτημα αδύνατο.

Πολλές γυναίκες έχουν μια καλή εμπειρία με επισκληρίδιο. Μερικές φορές η ανακούφιση από τον πόνο μπορεί να επιτρέψει στη γυναίκα να ξεκουραστεί και να χαλαρώσει αρκετά για να συνεχίσει και να έχει μια καλή εμπειρία από τον τοκετού. Ωστόσο, η απόφαση να χρησιμοποιηθεί επισκληρίδιος για την ανακούφιση του πόνου μπορεί επίσης να οδηγήσει σε «καταρράκτη παρέμβασης», όπου ενας κατά τα άλλα φυσιολογικός τοκετός γίνεται πολύ ιατροποιημένος, και η γυναίκα αισθάνεται ότι χάνει τον έλεγχο και την αυτονομία της. Συχνά, η απόφαση να δεχθεί επισκληρίδιο γίνεται χωρίς επίγνωση αυτών, και άλλων, σημαντικών κινδύνων τόσο για τη μητέρα και το μωρό.

Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται σε επισκληρίδιο αναισθησία γύρω από το νωτιαίο μυελό εισέρχονται σε σημαντικές ποσότητες στη ροή του αίματος της μητέρας και περνάνε μέσα από τον πλακούντα στην κυκλοφορία του μωρού. Οι περισσότερες από τις ανεπιθύμητες ενέργειες των επισκληρίδιων οφείλονται σε αυτά τα "συστημικά", ή σε ολόκληρο το σώμα ,αποτελέσματα.

Πτώση της αρτηριακής πίεσης

Μια από τις πιο συχνές αναγνωρίσημες παρενέργειες είναι η πτώση στην πίεση του αίματος.Έως μία γυναίκα στις οχτώ θα έχει αυτήν την παρενέργεια σε κάποιο βαθμό, και για το λόγο αυτό, επιπλέον υγρά συνήθως δίνονται μέσω ενστάλαξης για την αποφυγή προβλημάτων.Η πτώση στην πίεση του αίματος της μητέρας επηρεάζει το πόσο απτο αίμα της αντλείται προς τον πλακούντα, και μπορεί να οδηγήσει σε λιγότερο διαθέσιμο οξυγόνο για το μωρό.

Αυξημένη πιθανότητα χορήγησης οκυτοκίνης, καισαρική τομή και λαβίδες

Η επισκληρίδιος θα επιβραδύνει συχνά τον τοκετό της γυναίκας, και είναι τρεις φορές πιο πιθανό να δοθεί η ωκυτοκίνη στάγδην (με ορό) για να επιταχυνθεί η διαδικασία. Το δεύτερο στάδιο του τοκετού επιβραδύνεται ιδιαίτερα, οδηγώντας σε μια στις τρεις φορές αυξημένη πιθανότητα των λαβίδων. Οι πρωτότοκες γυναίκες πλήττονται ιδιαίτερα. Επιλέγοντας επισκληρίδιο μπορεί να μειωθούν οι πιθανότητες τους για έναν κολπικό τοκετό σε λιγότερο από 50%.

Η επιβράδυνση αυτή είναι τουλάχιστον εν μέρει συσχετιζόμενη με την επίδραση της επισκληριδίου στους μύες του πυελικού εδάφους της γυναίκας. Οι μύες αυτοί καθοδηγούν το κεφάλι του μωρού, έτσι ώστε να εισέρχεται στο κανάλι του τοκετού σε καλύτερη θέση.Όταν αυτοί οι μύες δεν λειτουργούν μπορεί να ακολουθήσει δυστοκία, ή κακή εξέλιξη, με αποτέλεσμα την ανάγκη για λαβίδες (high forceps=???) για να γυρίσει το μωρό, ή καισαρική τομή.Κάνοντας επισκληρίδιο διπλασιάζονται οι πιθανότητες μιας γυναίκας να κάνει καισαρική τομή λόγω δυστοκίας.

Όταν χρησιμοποιούνται λαβίδες, ή αν υπάρχει ανησυχία ότι το δεύτερο στάδιο θα είναι χρονοβόρο, μια γυναίκα μπορεί να κάνει αιδοιοτομή, όπου το περίνεο, ή οι ιστοί μεταξύ της εισόδου του κόλπου και του πρωκτού, κόβονται για να διευρυνθεί η έξοδος και να επισπευθεί η γέννηση . Ράμματα χρειάζονται και μπορεί η καθιστή θέση να είναι οδυνηρή έως ότου η περινεοτομή επουλωθεί, σε 2 έως 4 εβδομάδες.

Όπως μουδιάζει η μήτρα,έτσι μπορεί επίσης η επισκληρίδιος να μουδιάσει την ουροδόχο κύστη, και μια γυναίκα να μην είναι σε θέση να ουρήσει, οπότε να χρειαστεί καθετήρα. Πρόκειται για έναν σωλήνα που περνάει από την ουρήθρα για να αδειάσει την ουροδόχο κύστη και μπορεί να προκαλεί άβολη αίσθήση ή αμηχανία.

Φαγούρα στο δέρμα

Άλλες παρενέργειες της επισκληρίδιου ποικίλουν λίγο, ανάλογα με τα συγκεκριμένα φάρμακα που χρησιμοποιούνται. Κνησμός, ή γενικευμένος κνησμός του δέρματος, είναι κοινός όταν δίδονται οπιούχα φαρμάκα. Μπορεί να είναι περισσότερο ή λιγότερο έντονος και επηρεάζει τουλάχιστον το 1/4 των γυναικών – η μορφίνη ή η διαμορφίνη είναι πιο πιθανό να προκαλέσουν κάτι τέτοιο. Η μορφίνη προκαλεί επίσης έρπητα του στόματος σε 15% των γυναικών.

Ναυτία και εμετός

Όλα τα φάρμακα οπιούχων μπορεί να προκαλέσουν ναυτία και έμετο, αν και αυτό είναι λιγότερο πιθανό με επισκληρίδιο (περίπου 30%) από ότι όταν αυτά τα φάρμακα δίνονται στο μυ ή στο αίμα, όπου απαιτούνται μεγαλύτερες δόσεις. Έως το 1/3 των γυναικών με επισκληρίδιο θα βιώσουν ρίγη, η οποία σχετίζεται με επιδράσεις στο ομοιοστατικό σύστημα -που ρυθμίζει εκτός των άλλων και τη θερμοκρασία του σώματος-.

Αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος και του καρδιακού ρυθμού του μωρού

Όταν μια επισκληρίδιος είναι σε ισχύ για περισσότερο από 5 ώρες, η θερμοκρασία του σώματος μιας γυναίκας μπορεί να αρχίσει να αυξάνεται. Αυτό θα οδηγήσει σε αύξηση τόσο στο δικό της όσο και στον καρδιακό ρυθμό του μωρού της, ο οποίος είναι ανιχνεύσιμος στην CTG οθόνη. Εμβρυϊκή ταχυκαρδία, ή γρήγορος καρδιακός ρυθμός μπορεί να είναι ένα σημάδι του στρες, και η υψηλή θερμοκρασία μπορεί επίσης να είναι ένα σημάδι μόλυνσης, όπως η χοριοαμνιονίτιδα, η οποία επηρεάζει τη μήτρα και το μωρό. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε παρεμβάσεις όπως καισαρική τομή για πιθανή δυσφορία ή λοίμωξη, ή, τουλάχιστον, σε παρακολούθηση του μωρού μετά τη γέννηση, όπως δείγματα από το αίμα και του νωτιαίου υγρού, και αρκετές ημέρες διαχωρισμού από τη μαμά, παρατήρησης, και ενδεχομένως αντιβιοτικά, έως ότου τα αποτελέσματα να είναι διαθέσιμα.

Λιγότερο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες της επισκληρίδιου

Λιγότερο συχνές ανεπιθύμητες ενέργειες για μια γυναίκα με επισκληρίδιο είναι: Λανθασμένη παρακέντηση της ένεσης, ή του νωτιαίου μυελού, η οποία μπορεί να προκαλέσει μια παρατεταμένη και μερικές φορές σοβαρή κεφαλαλγία (1 στις 100) με διαρκή μουδιάσματα σε επιφάνειες του κεφαλιού, τα οποία συνήθως υποχωρούν μετά από 3 μήνες (1 στις550) αδυναμία και απώλεια της αίσθησης στις περιοχές που επλήγησαν από την επισκληρίδιο, (4-18 στις 10.000) με υποχώρηση συνήθως μετά από 3 μήνες.

Σπάνιες αλλά σοβαρές παρενέργειες και κίνδυνοι της Eπισκληρίδιου

Πιο σοβαρές αλλά σπάνιες ανεπιθύμητες ενέργειες περιλαμβάνουν μόνιμη βλάβη των νεύρων, συσπάσεις της καρδιάς και δυσκολίες στην αναπνοή (1 στις 20.000) και θανάτος που αποδίδεται στην επισκληρίδιο. (1 στις 200.000) Όταν τα οπιοειδή χρησιμοποιούνται, μια γυναίκα μπορεί να εμφανίσει δυσκολία στην αναπνοή που έρχεται 6-12 ώρες αργότερα.

Κίνδυνοι για τα μωρά

Υπάρχει μια αξιοσημείωτη έλλειψη έρευνας και πληροφόρησης σχετικά με τις επιπτώσεις της επισκληριδίου για τα μωρά. Φάρμακα που χρησιμοποιούνται σε επισκληρίδιο μπορεί να φτάσουν σε επίπεδα τουλάχιστον τόσο υψηλά όσο αυτά στη μητέρα, και λόγω του ανώριμου συκώτιου του μωρού, τα φάρμακα αυτά να πάρουν πολύ χρόνο - μερικές φορές ημέρες - για να αποβληθούν από το σώμα του μωρού. Παρά το γεγονός ότι τα ευρήματα δεν είναι συνεπή, πιθανά προβλήματα, όπως η γρήγορη αναπνοή κατά τις πρώτες ώρες και ευπάθεια σε χαμηλά επίπεδα σακχάρου στο αίμα δείχνουν ότι τα φάρμακα αυτά έχουν μετρήσιμες επιπτώσεις στο νεογέννητο μωρό.

Εκτός από αυτά τα αποτελέσματα, τα μωρά μπορεί να υποφέρουν από τις παρεμβάσεις που σχετίζονται με τη χρήση επισκληρίδιου. Για παράδειγμα, τα μωρά που γεννιούνται με καισαρική τομή διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο από δυσκολίες στην αναπνοή. Όταν η παρακολούθηση του καρδιακού ρυθμού με CTG είναι δύσκολη, μπορεί να τοποθετηθεί ένα μικρό ηλεκτρόδιο στο τριχωτό της κεφαλής του μωρού, το οποίο όχι μόνο είναι δυσάρεστο, αλλά περιστασιακά μπορεί να οδηγήσει και σε μόλυνση.

Υπάρχουν επίσης προτάσεις ότι τα μωρά που γεννήθηκαν μετά από επισκληρίδιο μπορεί να έχουν δυσκολίες με το θηλασμό ,λόγω επίδρασης του φαρμάκου, ή μπορεί να σχετίζονται με πιο ανεπαίσθητες αλλαγές. Μελέτες δείχνουν ότι η επισκληρίδιος παρεμβαίνει στην απελευθέρωση της φυσικής ωκυτοκίνης η οποία, καθώς προκαλεί το θηλασμό, ενθαρρύνει τη σύνδεση ανάμεσα στη μητέρα και τα μικρά της.

Η ερευνα για την επισκληρίδιο, μεγάλο μέρος της οποίας διεξάγεται από τους αναισθησιολόγους που την διαχειρίζονται, δυστυχώς έχει επικεντρωθεί περισσότερο στα υπέρ και τα κατά των διαφόρων συνδυασμών με φάρμακα παρά στις πιθανές σοβαρές παρενέργειες.Δεν υπάρχουν, για παράδειγμα, αυστηρές μελέτες που να δείχνουν αν η επισκληρίδιος επηρεάζει την επιτυχή εγκατάσταση του θηλασμού.

Αρκετές μελέτες έχουν βρει μικρές αλλά συγκεκριμένες αλλαγές στη συμπεριφορά των νεογέννητων βρεφών μετά από επισκληρίδιο με μια μελέτη να δείχνει ότι οι ανωμαλίες συμπεριφοράς παρέμειναν για τουλάχιστον έξι εβδομάδες. Άλλες μελέτες έχουν δείξει ότι, μετά από επισκληρίδιο, οι μητέρες περναν λιγότερο χρόνο με τα νεογέννητα μωρά τους και φαίνονται να δυσκολεύονται να φροντίσουν τα μωρά τους στον ένα μήνα πιο δύσκολα.

Επισκληρίδιος και δυσάρεστη εμπειρία του τοκετού

Αν και η επισκληρίδιος είναι σίγουρα η πιο αποτελεσματική διαθέσιμη μορφή ανακούφισης από τον πόνο , αξίζει να πούμε ότι η απόλυτη ικανοποίηση στην εμπειρία του τοκετού δεν μπορεί να σχετίζεται με την έλλειψη του πόνου. Συμφωνα με μια έρευνα στο Ηνωμένο Βασίλειο για την ικανοποίηση στον τοκετό ένα χρόνο μετά, παρά το γεγονός ότι ανέφεραν τα μικρότερα ποσοστά πόνου (29 μονάδες από 100), οι γυναίκες που είχαν γεννήσει με επισκληρίδιο ήταν το πιο πιθανό να είναι δυσαρεστημένες με την εμπειρία τους ένα χρόνο αργότερα.

Ένα μέρος αυτής της δυσαρέσκειας συνδέθηκε με χρονοβόρους τοκετούς και γεννήσεις με λαβίδες τα οποία μπορεί να είναι συνέπεια της ύπαρξης επισκληρίδιου. Οι γυναίκες που δεν είχαν καμία ανακούφιση από τον πόνο ανέφεραν το μεγαλύτερα ποσοστά πόνου (70 μονάδες από 100), αλλά είχαν υψηλά ποσοστά ικανοποίησης.

Ο πόνος κατά τον τοκετό είναι πραγματικός, αλλά η επισκληρίδιος ανακούφιση του πόνου μπορεί να μην είναι η καλύτερη λύση. Συζητήστε σχετικά με άλλες επιλογές με όσους θα σας φροντίζουν και τους φίλους σας. Με καλή υποστήριξη, και χρήσιμοποιώντας κίνηση, αναπνοή και ήχο, οι περισσότερες γυναίκες μπορούν να δώσουν στον εαυτό τους, και στα μωρά τους, το δώρο μιας γέννησης χωρίς φάρμακα.


Μετάφραση: Μιρέλλα Μάνεση

Αναφορές

Perinatal Statistics, Queensland 1996. Queensland Health 1998. At the present time, national figures for epidural use are not collected.

1. Dr Steve Chester, Head of Anaesthetics Dept, Royal Women’s Hospital, Melbourne. Around 45% of primiparous women at RWH have an epidural.
2. World Health Organisation. Care in Normal birth: A Practical Guide. P 16. WHO 1996
3. Russell R, Reynolds F. Epidural infusion of low-dose bupivicaine and opioid in labour. Does reducing the motor block increase the spontaneous delivery rate? Anaesthesia 1996; 51(5): 266-273
4. Webb RJ, Kantor GS. Obstetrical epidural anaesthesia in a rural Canadian hospital. Can J Anaesth 1991; 39:390-393
5. Ramin SM, Gambling DR, Lucas MJ et al. Randomized trial of epidural versus intravenous analgesia during labor. Obstet Gynecol 1995; 86(5): 783-789
6. Howell CJ. Epidural vs non-epidural analgesia in labour. [Revised 6 May 1994] In: Keirse MJNG, Renfrew MJ, Neilson JP, Crowther C. (eds) Pregnancy
   and Childbirth Module. In: The Cochrane Pregnancy and Childbirth Database. (database on disc and CD-ROM) The Cochrane Collaboration; Issue 2, Oxford: Update Software 1995 (Available from BMJ publishing group, London)
7. Thorp JA, Hu DH, Albin RM, et al. The effect of intrapartum epidural analgesia on nulliparous labor; a randomized, controlled, prospective trial. Am J Obstet Gynecol 1993; 169(4): 851-858
8. Paterson Catherine, Banfield Philip. Epidural analgesia and maternal satisfaction. BMJ 1991 v302: 1079
9. Thorp JA, Meyer BA, Cohen GR et al. Epidural analgesia in labor and cesarean section for dystocia. Obstet Gynecol Surv 1994; 49(5): 362-369
10. Lirzin JD, Jacquintot P, Dailland P, et al. Controlled trial of extradural bupivicaine with fentanyl, morphine or placebo for pain relief in labour. J Anaesth 1989; 62: 641-644
11. Caldwell LE, Rosen MA, Shnider SM. Subarachnoid morphine and fentanyl for labor analgesia. Efficacy and adverse effects. Reg Anesth 1994;19:2-8
12. John Paull, Faculty of Anaesthetists, Melbourne. Quoted in: “The perfect epidural for labour is proving elusive” New Zealand Doctor. 21 Oct 1991
13. as above
14. Buggy D, Gardiner J. The space blanket and shivering during extradural analgesia in labour. Acta-Anaesthesiol-Scand 1995; 39(4): 551-553
15. Camann WR, Hortvet LA, Hughes N, et al. Maternal temperature regulation during extradural analgesia for labour. Br J Anaesth 1991;67:565-568. # Kennell J, Klaus M, McGrath S, et al. Continuous emotional support during labor in a US hospital. JAMA 1991;265:2197-220
16. Stride PC, Cooper GM. Dural taps revisited: a 20 year survey from Birmingham Maternity Hospital. Anaesthesia 1993; 48(3):247-255
17. Epidurals for pain relief in labour: Informed choice leaflet for women. MIDIRS and the NHS centre for Reviews and dissemination 1997.
18. Epidural pain relief during labour; Informed choice for professionals. MIDIRS and the NHS centre for Reviews and dissemination 1997.
19. see 13
20. see 13
21. Rawal N, Arner S et al Ventilatory effects of extradural diamorphine. Br J Anaesthesia 1982;54:239
22. Howell CJ, Chalmers I. A review of prospectively controlled comparisons of epidural with non-epidural forms of pain relief during labour. Int J Obstet
    Anaesth 1992;1:93-110
23. Fernando R, Bonello E et al. Placental and maternal plasma concentrations of fentanyl and bupivicaine after ambulatory combined spinal epidural (CSE) analgesia during labour. Int J Obstet Anaesth 1995;4:178-179
24. Caldwell J, Wakile LA, Notarianni LJ et al. Maternal and neonatal disposition of pethidine in child birth – a study using quantitative gas chromatography-mass spectrometry. Lif Sci 1978;22:589-96
25. Bratteby LE, Andersson L, Swanstrom S. Effect of obstetrical regional analgesia on the change in respiratory frequency in the newborn. Br J Anaesth 1979; 51:41S-45S
26. Swanstrom S, Bratteby LE. Metabolic effects of obstetric regional analgesia and of asphyxia in the newborn infant during the first two hours after birth I. Arterial blood glucose concentrations. Acta Paediatr Scand 1981; 70:791-800
27. Enkin M, Keirse M, Renfrew M, Neilson J. A Guide to Effective Care in Pregnancy and Childbirth. P 287 Oxford University Press 1995
28. Smith A. Pilot study investigating the effect of pethidine epidurals on breastfeeding. Breastfeeding Review, Nursing Mothers Association of Australia. V5 no1 May 1997.
29. Walker M. Do labor medications affect breastfeeding? J Human Lactation 1997;13(2) 131-137
30. Goodfellow CF, Hull MGR, Swaab DF et al. Oxytocin deficiency at delivery with epidural analgesia. Br J Obstet Gynaecol 1983; 90:214-219
31. Insel TR, Shapiro LE. Oxytocin receptors and maternal behavior. In Oxytocin in Maternal Sexual and Social Behaviors. Annals of the New York Academy of Sciences, 1992 Vol 652. Ed CA Pedersen, JD Caldwell, GF Jirikowski and TR Insel pp 122-141 New York, New York Academy of Science
32. Howell CJ, Chalmers I A review of prospectively controlled comparisons of epidural with non-epidural forms of pain relief during labour. Int J Obstet
    Anaesth 1992 1: 93-110
33. see 31
34. Scanlon JW, Brown WU, Weiss JB Alper MD. Neurobehavioral responses of newborn infants after maternal epidural anesthesia. Anesthesiology, 1974;
    40: 121-128
35. Morikawa S, Ishikawa I, Kamatsuki H, et al. Neurobehavior and mental development of newborn infants delivered under epidural analgesia with
    bupivicaine. Nippon Sanka 1990; 42: 1495-1502
36. Lester BM, Heidelise A, Brazelton TB. Regional obstetric anesthesia and newborn behavior: a synthesis toward synergistic effects.Child Dev 1982; 53;687-692
37. Rosenblatt DB, Belsey EM, Lieberman BA et al. The influence of maternal analgesia on neonatal behaviour II epidural bupivicaine. Br J Obstet Gynecol 1981 24;649-670
38. Seposki C, Lester B, Ostenheimer GW, Brazelton, TB. The effects of maternal epidural anesthesia on neonatal behavior during the first month. Dev Med Child Neurol 1992:34;1072-1080
39. Murray AD, Dolby RM, Nation RL, Thomas DB.Effects of epidural anesthesia on newborns and their mothers. Child Dev 1981; 82:71-82
40. Morgan BM, Bulpitt CJ, Clifton P, Lewis PJ. Analgesia and satisfaction in childbirth (the Queen Charlotte’s 1000 mother survey) Lancet 1982; 2 (Oct 9)
    808-810

απο εδω

"

Πλάνο Τοκετού

Πατηστε εδω

"

κολπικη εξεταση .. απαιτει σεβασμο!

Dr Γεώργιος Κ. Μιχαλόπουλος 

DRCOG BSCCP Μαιευτήρας Χειρουργός Γυναικολόγος

Η κολπική δακτυλική εξέταση – η αξιολόγηση δηλαδή του τραχήλου της μήτρας από το γιατρό ή τη μαία με την εισαγωγή ενός ή δύο δακτύλων στον κόλπο – είναι αρκετά συνηθισμένη στην εγκυμοσύνη, ειδικά προς το τέλος της.

Ποια είναι η χρησιμότητά της

Η κολπική εξέταση μας παρέχει συγκεκριμένες πληροφορίες οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις είναι κρίσιμης σημασίας. Συγκεκριμένα εκτιμούμε:

• Σε ό,τι αφορά στον τράχηλο

– Το μήκος του (ή αλλιώς “εξάλειψη”)

– Τη διαστολή του (αν έχει ανοίξει και πόσο)

– Τη σύστασή του (αν είναι μαλακός ή σκληρός)

– Τη θέση του (αν είναι στραμμένος προς το πίσω ή το μπροστά μέρος του κόλπου)

• Σε ό,τι αφορά στο μωρό

– Αν βρίσκεται στην κατάλληλη θέση στη λεκάνη της μητέρας και αν καλύπτει το στόμιο του τραχήλου

– Το ύψος της προβάλλουσας μοίρας (πόσο χαμηλά μέσα στην πύελο της μητέρας βρίσκεται το κεφάλι ή η λεκάνη του εμβρύου)

– Αν ο αμνιακός σάκος είναι ψηλαφητός από τον κόλπο

• Σε ό,τι αφορά στην ανατομία της πυέλου

– Το σχήμα και τις εσωτερικές διαστάσεις των οστών της λεκάνης

– Τυχόν αδιάγνωστη ως τώρα παθολογία του τραχήλου ή του κόλπου που ίσως έχει σημασία στην εξέλιξη του τοκετού (π.χ. ινομύωμα τραχήλου, στένωση τραχήλου, κύστεις του κόλπου, κ.α.)

Η εξέταση αυτή λοιπόν παρέχει πληθώρα πληροφοριών που κατά κανόνα μας χρειάζονται σε περιπτώσεις που υποπτευόμαστε παρέκκλιση από το φυσιολογικό, π.χ. επί πιθανού πρόωρου τοκετού. Βάσει αυτών καταλαβαίνουμε σε ποιο στάδιο προετοιμασίας για τοκετό βρίσκεται η έγκυος και αποφασίζουμε τους κατάλληλους χειρισμούς για το υπόλοιπο της κύησης.

Γιατί δεν είναι εξέταση ρουτίνας

 Η κολπική δακτυλική εξέταση έχει συγκεκριμένα μειονεκτήματα και ως εκ τούτου οφείλουμε να τη χρησιμοποιούμε με φειδώ. Το κυριότερο είναι πως αποτελεί μια από τις πλέον ενοχλητικές και άβολες εξετάσεις της ιατρικής, ειδικά κατά την εγκυμοσύνη. Δεν υπάρχει γυναίκα που δε θα προτιμούσε να την αποφύγει αν δεν ήταν απολύτως απαραίτητη, όσες εγκυμοσύνες κι αν είχε στο παρελθόν. Επιπλέον, η ψηλάφηση του τραχήλου θεωρητικά εμπεριέχει τον κίνδυνο διέγερσης της μήτρας, πρόκλησης λοίμωξης ή αιμορραγίας, ή ακόμη και ρήξης υμένων ειδικά αν ο εξεταστής δεν έχει μεγάλη εμπειρία.

Για τους λόγους αυτούς, όπως και κάθε άλλη ιατρική πράξη, οφείλουμε να την πραγματοποιούμε για τους σωστούς λόγους και μόνο όταν είναι απολύτως απαραίτητο.

Η αλήθεια είναι ότι σε μια φυσιολογικά εξελισσόμενη εγκυμοσύνη η κολπική δακτυλική εξέταση δεν είναι απαραίτητη πριν τη συμπλήρωση των 40 εβδομάδων, και συχνά μπορεί να μη χρειαστεί καθόλου πριν την έναρξη του τοκετού. Η “παραδοσιακή” χρήση της για πρόβλεψη της χρονικής στιγμής έναρξης του τοκετού είναι άστοχη διότι πρακτικά δεν μπορούμε να προβλέψουμε πότε ακριβώς θα αρχίσει ο τοκετός βάσει των ευρημάτων της. Καταλήγουμε λοιπόν πολλές φορές να την κάνουμε για να ικανοποιήσουμε την περιέργειά μας και μόνο – και η περιέργεια δεν είναι λόγος κολπικής εξέτασης!

Αποκόλληση υμένων

Μια συχνή αιτία κολπικής εξέτασης είναι η ταυτόχρονη διενέργεια αποκόλλησης υμένων. Η αποκόλληση υμένων δεν πρέπει να συγχέεται με τη ρήξη υμένων, το λεγόμενο “σπάσιμο των νερών”, που στοχεύει στην έναρξη ή την επιτάχυνση του τοκετού και γίνεται στο μαιευτήριο. Η αποκόλληση υμένων είναι μια ήπια παρέμβαση που γίνεται στο ιατρείο και αφορά στο “τρίψιμο” με το δάκτυλο του τμήματος του αμνιακού σάκου που ακουμπά στο έσω στόμιο του τραχήλου. Ο εξεταστής δηλαδή περνά το δάκτυλό του μέσα από τον τράχηλο (ο οποίος θα πρέπει γι'αυτό να έχει μια μικρή διαστολή) και “τρίβει” ελαφρά το τμήμα των μεμβρανών που μπορεί να αγγίξει, χωρίς να σπάσει το σάκο φυσικά. Η διαδικασία αυτή γίνεται κατά κανόνα μετά τις 40 εβδομάδες και στοχεύει να επιταχύνει την προετοιμασία του τραχήλου (λόγω της έκλυσης ορμονών που προκαλεί η μηχανική αυτή διέγερση) με επακόλουθο την έναρξη του τοκετού. Οι μέχρι τώρα μελέτες δείχνουν ότι πρόκειται για μια ασφαλή μέθοδο που μειώνει την πιθανότητα να χρειαστεί πρόκληση τοκετού κατά 15% περίπου.

Η αποκόλληση υμένων εντούτοις δεν πρέπει να θεωρείται συνώνυμο της κολπικής δακτυλικής εξέτασης. Η πρώτη είναι μια παρέμβαση – μολονότι ήπια – στη διαδικασία της προετοιμασίας για τοκετό, η δεύτερη απλά συλλέγει πληροφορίες χωρίς να στοχεύει να επηρεάσει τη φυσική διαδικασία. Η κολπική δακτυλική εξέταση είναι ένα εργαλείο που συχνά χρειάζεται ο γιατρός ή η μαία για να καταλήξουν σε διάγνωση, η αποκόλληση υμένων όμως είναι επιλογή της ίδιας της μητέρας μετά από συζήτηση με τη μαιευτική της ομάδα.

Νικος Παπανικολαου

Μαιευτήρας Χειρουργός Γυναικολόγος

ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΓΚΥΟΥ: μηπως το περιτυλιγμα ειναι πιο χρησιμο απο το περιεχομενο του πακετου????

Η εξεταση της διαστολης της εγκυου ειναι σιγουρα μερος της διαδικασιας του τοκετου..
Στην συχνοτητα της εξετασης υπαρχουν προτοκολλα (ναι ΚΑΙ εδω)...και εχουν αναφερθει κατα καιρους..

Παρολα αυτα υπαρχουν και αγραφοι κανονες που δεν αρκει να εισαι ιατρος για να τους γνωριζεις, που δεν στηριζονται σε μελετες αλλα στην ανθρωπινη νοημοσυνη, ηθικη και δεοντολογια...
Βασικες αρχες της εξετασης και παρακαλω συμπληρωστε:
1) γινεται ΟΤΑΝ (οτε + αν = χρονικουποθετικο) υπαρχει ενδειξη. Η γυναικα ενημερωνεται για τον λογο (τι ακριβως δηλαδη ψαχνουμε ) . Επισης ενημερωνεται ποτε θα ειναι περιπου η επομενη εξεταση (η ψυχικη προετοιμασια και ηρεμια ειναι σημαντικη στην εγκυο γυναικα- δεν ειναι δυνατον καθε ενας που περναει να διαταρρασει την ηρεμια της εγκυου εξεταζοντας την χωρις λογο)
2) εξεταση γινεται μονο μετα απο ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ της εγκυου....ακουγεται ισως ανοητο , αλλα ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΑ ΚΑΝΕΝΑΣ δεν εχει δικαιωμα να εξετασει μια εγκυο γυναικα χωρις την συγκαταθεση της...Αυτος ο σεβασμος εφαρμοζεται 101% στην Αγγλια και τον εφαρμοζω και εδω στην Ελλαδα..(στον τοκετο εξαλλου δεν υπαρχουν λαοι - χωρες- χρωμα δερματος- η ψυχολογια της μελλουσας μαμας την ωρα του τοκετου ειναι παγκοσμιως ιδια.)
3) εξασφαλιζεται οσο δυνατον η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ της εγκυου: Υπαρχει παντοτε παρουσια μιας μαιας στο δωματιο. Οι πορτες πισω μας κλεινουν ή ακομα καλυτερα ΚΛΕΙΔΩΝΟΥΝ . Αυτο εξασφαλιζει στην εγκυο την σιγουρια οτι δεν θα ανοιξει κατα λαθος καποιος..(υπαρχουν μερικοι που δεν χτυπανε καν πορτες και δεν περιμενουν καν απαντηση και αδεια πριν ανοιξουν) . Εαν υπαρχουν κουρτινες ΚΛΕΙΝΟΥΝ! Ειτε κουρτινες παραθυρων ειτε μεσα στο δωματιο.. Χρησιμοποιειται ΣΕΝΤΟΝΙ . Η εγκυος εξεταζεται Κ-Α-Τ-Ω απο το σεντονι. Το σεντονι ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ στην μεση και δεν κατεβαινει στους αστραγαλους , αφηνοντας εκτεθειμενο το κορμι της εγκυου. ( εχω κουραστει να κανω παρατηρησεις ευγενικα στην Ελλαδα και να ανεβαζω κατεβασμενα σεντονια.......)
4) Η εξεταση ειναι ΣΥΝΤΟΜΗ.!!! εαν γνωριζεις να εξεταζεις 4-5 δευτερολεπτα ειναι αρκετα... Η εξεταση κραταει παραπανω συνηθως οταν περαν της διαστολης χρειαζεται να βρεθει η ακριβης θεση του εμβρυου , γιατι πχ επεικειται τοποθετηση συκιας ή εμβρυουκλου
5) Λαμβανεται παντα ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ της εγκυου πριν ξεκινησει η εξεταση, ωστε να προετοιμαστει και να χαλαρωσει οσο το δυνατον περισσοτερο...Δεν πιανουμε την εγκυο εξ απροοπτου βαζοντας χερι μεσα χωρις να το περιμενει, παροτι ναι - γνωριζει οτι προκειται να εξεταστει .
6) Η εξεταση δεν ειναι αναγκη να γινεται πανω στον πονο..Για την ακριβεια δεν εχω εξετασει ΠΟΤΕ πανω στον πονο . Δεν υπαρχει καποια επιστημονικη διαφορα . Εαν καποια εγκυος ειναι 5 εκατοστα πχ - δεν προκειται να ειναι 7 στην συσπαση και 4 στην ηρεμια....το μονο που προσφερει η εξεταση πανω στην ωδυνη ειναι να μετατρεψει την ωδυνη σε μαρτυριο...
7) τα χερια πριν την εξεταση πλεονται ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΥΟ. Ειτε τα χερια ειναι πεντακαθαρα γιατι αποστειρωθηκαν απο χειρουργικο υγρο καθαρισμου 1 δευτερολεπτο πριν την εισοδο του ιατρου στην αιθουσα , αυτο η εγκυος ΔΕΝ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΙ και ειναι καλο να το βλεπει....
 τα χερια πλενονται ΚΑΙ ΜΕΤΑ το τελος της εξετασης ΠΑΛΙ ΜΠΡΟΣΤΑ στην εγκυο. Ειδαλλως δημιουργειται η εντυπωση οτι ετσι οπως ειναι τα χερια του ιατρου απο την εξεταση θα παει να εξετασει και την επομενη εγκυο και δηλαδη ετσι ηρθε απο την προηγουμενη ?
9) τα αποτελεσματα εξηγουνται στην εγκυο αναλυτικα - σαν να ειναι η ιδια ιατρος. Ειναι απιστευτα κακοηθες καποιος να κανει κατι πανω στο σωμα σου και να κραταει μυστικο τι βρηκε και τι σκοπευει να κανει..Ειναι δικαιωμα της εγκυου να γνωριζει και υποχρεωση του ιατρου να εξηγησει.
10) τα αποτελεσματα ΑΝΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ καπου - ωστε να τα γνωριζουν και οι υπολοιποι επαγγελματιες υγειας που φροντιζουν την εγκυο , και να αποφευγεται εξεταση απο καποιον αλλον λογω αγνοιας..

Η τηρηση αυτων των κανονων κανει την διαφορα του τοκετου ζωων (με ολο τον σεβασμο προς τους συμπαθητικοτατους κτηνιατρους - που γνωριζω πως υπαρχουν εδω μεσα) - απο τον τοκετο ανθρωπων..


Συλλογή πληροφοριών: Μιρέλλα Μάνεση

"

''δεν ειναι το ιδιο''

φυσικος τοκετος σε κλινικη και 

φυσιολογικός τοκετός σε μαιευτηριο 

τιτλος ''δεν ειναι το ιδιο''

"

γιατι τοκετος στο σπιτι??

Πως Κατέληξα Από Την Καισαρική Τομή, Στον Τοκετό Στο Σπίτι:

Όταν έμαθα πως είμαι έγκυος, δεν ήξερα απολύτως τίποτα για τον τοκετό.  Πίστευα 100%  τα παραμύθια της τηλεόρασης, του σινεμά και της κοινωνίας που έλεγαν:   «Η γυναίκα είναι πλάσμα καλό και χρυσό, αλλά στην γέννα η καημένη δυσκολεύεται....».

Από μικρό κοριτσάκι, η μητέρα μου φρόντισε να με κάνει να φοβάμαι βαθιά την γέννα, ως ένα απαραίτητο πλην εφιαλτικό πέρασμα στο να γίνω μητέρα.  Μόνο η έκφρασή της όταν την ρωτούσα κάτι για το θέμα, ήταν αρκετή για να σταματήσει την κάθε συζήτηση.  Καμία φίλη μου δεν γέννησε το παιδί της,  χρειάστηκαν όλες καισαρική για να αποφύγουν «κάποιο κακό».   Ολόκληρη η κοινωνία μας τρέμει τον τοκετό και έχουμε προχωρίσει ελάχιστα από αυτό που έλεγαν παλιά:  «Η γκαστρωμένη είναι με το ένα πόδι στον τάφο!!!».   Όμως εγώ ήμουν από το πουθενά μπλεγμένη...  Ξαφνικά έγκυος!   Ως  υπεύθυνη για την ζωή ενός νέου ανθρώπου, έπρεπε να προετοιμαστώ για την εφιαλτική ώρα που υποτίθεται θα μου έφερνε την απέραντη χαρά (αν δεν με σκότωνε)!

Όσο μάθαινα για τον τοκετό, εντυπωσιαζόμουν από το πόσο λίγα γνωρίζει οι κοινωνία μας για την γέννηση αλλά ΚΑΙ για την φροντίδα των μωρών της!   Θα έπρεπε από την απλή καθημερινότητα και μόνο να ήξερα κάποια βασικά πράματα.   Από φίλες, την τηλεόραση κλπ. θα έπρεπε να είμουν πιο ενήμερη.   Αλλά ούτε εγώ ήξερα απολύτως τίποτα για την μητρότητα αλλά ούτε και είχα κάποιον στο άμεσο περιβάλλον μου που να μπορούσε να μου δώσει μερικές απλές πληροφορίες και συμβουλές για τον τοκετό, τον θηλασμό και τα νεογέννητα.  Ήταν λες και είμασταν όλοι από άλλον πλανήτη...  Έναν πλανήτη όπου δεν υπάρχουν καθόλου μωρά!   Έτσι, αποφάσισα να διαβάσω μερικά βιβλία για να μάθω περισσότερα, πριν κάνω καμιά βλακεία σ’αυτό το αθώο πλάσμα που θα γεννούσα,  ή στον εαυτό μου.

Αρχικά, είχα σκοπό να μάθω αν μπορώ να κάνω καισαρική  ή όχι.   Δεν ήθελα να ρισκάρω την υγεία μου, ή να  πειράξω το μωρό.   Σε λίγα λεπτά μόνο, έμαθα πως η καισαρική αποκλείεται για τους σκοπούς μου, οι κίνδυνοι του χειρουργείου είναι πολύπλευροι και πολύ σοβαροί, και για εμένα αλλά και για το παιδί μου.  Καισαρική θα δεχόμουν μόνο για να σωθεί κάποια ζωή. 

Απορίπτοντας λοιπόν την καισαρική σχεδόν αμέσως, συνέχισα την έρευνα,  με πρώτο μέλημα την ασφάλεια,  για τα φάρμακα που μπορώ να πάρω για να απαλύνουν τον πόνο του κολπικού τοκετού.  Αρχικά, το σκεπτικό μου ήταν να τα πάρω ΟΛΑ, εκτός από όσα θα επηρέαζαν αρνητικά το παιδί.  Δυστυχώς όμως, δεν υπάρχει κανένα φάρμακο για τον τοκετό που δεν επηρεάζει αρνητικά τα βρέφη.   Το καλύτερο «κοκτέηλ ναρκωτικών» που έχει να προσφέρει σήμερα η επιστήμη στην επίτοκο, η επισκληρίδιος αναισθησία, έχει ένα σωρό κινδύνους και πιθανές παρενέργειες (και για το παιδί και για την μητέρα) και αυξάνει την πιθανότητα για καισαρική.  Στην καλύτερη περίπτωση, δυσκολεύει τον θηλασμό.   Όποια παρέμβαση επιρεάζει τον θηλασμό, δεν είναι ικανοποιητική για μένα, και πρέπει να παραμερίζεται ως λύση ανάγκης.   Τα θηλαστικά όλα πρέπει να μπορούν να θηλάσουν (αμέσως μόλις γεννηθούν) και ήθελα το μωρό μου να έχει τουλάχιστον το ίδιο δικαίωμα.  Σκέφτικα πως είναι πιθανό να πάει κάτι στραβά και να πρέπει να ρισκάρω με φάρμακα ή ακόμα και  καισαρική τομή (με ραχιαία ή ολική αναισθησία αν είναι επείγουσα), άρα πως να αποφασίσω να ξεκινήσω με φάρμακα από την αρχή χωρίς λόγο και αιτία;   Χωρίς ΚΑΝ να δω αν αντέχω τον πόνο του φυσικού τοκετού πρώτα; 

Έμαθα πως ο ορός συνθετικής ωκυτοκίνης που συνήθως συνοδεύει την επισκληρίδιο, προκαλεί έντονους τεχνιτούς πόνους που πιέζουν περισσότερο το παιδί στην μήτρα.  Ο πόνος για την μητέρα είναι πολύ πιο έντονος σε σύγκριση με τις φυσικές συσπάσεις της μήτρας, που κάνουν μεγάλες παύσεις ακριβώς για να μην ταλαιπωρούν το μωρό και να αντέχει και η μητέρα.  Έτσι ο ορός προκαλεί την ανάγκη για επισκληρίδιο για να αντέξει η μητέρα τον πόνο, αλλά και η επισκληρίδιος την ανάγκη για ορό (αν η μήτρα αδρανήσει).  Όμως το βρέφος συνεχίζει να υποφέρει να αναπνεύσει, ακόμα και αν η επισκληρίδιος ανακουφίζει την μητέρα του.   Γι’αυτό και με τον ορό, πολύ συχνά προκαλείται η ανάγκη για καισαρική, (lλόγο εμβρυακής δυσχέρειας).   Το δίδαγμα:  Αν δεν ήθελα επισκληρίδιο ή χειρουργείο, θα έπρεπε να αποφύγω πάση θυσία και τον ορό.  Καλύτερα γιατί ο ορός θα διέκοπτε και την δική μου φυσική παραγωγή ωκυτοκίνης που έχει πολλά επιπλέον προτερήματα ενώ καθόλου αρνητικές επιπτώσεις.  Αυτό που δεν γνώριζα τότε, είναι πως σε ελάχιστες Ελληνίδες δίνεται η επιλογή να γεννήσουν χωρίς ορό...

Μετά διάβασα για την περινεοτομή.  ΔΕΝ είναι απαραίτητη λέει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας!  Αυτό είναι υπέροχο!  Να το διαδώσουμε!  Γιατί όμως εδώ στην Ελλάδα κάνουν σχεδόν πάντα;;    Ο Π.Ο.Υ. έχει δώσει οδηγία να γεννάνε χωρίς περινεοτομή οι περισσότερες γυναίκες (πάνω από το 90%!).   Αυτό όμως αυτόματα σημαίνει πως δεν είμαστε «ελλατωματικά πλάσματα»!  Και αφού το έχουν αποδείξει αυτό δεκάδες επιστημονικές έρευνες  εδώ και 30 χρόνια, γιατί δεν μας το λένε η μητέρες μας;  Δεν το ξέρουν;   Στην υπόλοιπη Ευρώπη, πως το έμαθαν και κρατούν τις περινεοτομές κάτω από το 30%, ενώ εμείς παραμένουμε στο 99% ;

Ξαφνικά βρέθηκα σε άλλη ομάδα γυναικών.  Από εκεί που φοβόμουν τον τοκετό, έγινα μία σκεπτικήστρια, μια ερευνήτρια.  Προσπαθούσα να μάθω γιατί μας λένε τόσα ψέμματα για τον τοκετό;   Ποιοι έχουν να κερδίσουν από τον φόβο των γυναικών για το ίδιο τους το σώμα;  Ποιοι βγάζουν πολλά λεφτά από ένα τόσο χυδαίο ψέμα: «Η Γυναίκα χρειάζεται φάρμακα και νυστέρι για να γεννήσει.»;   Ποιους τους συμφέρει να ΜΗΝ γνωρίζουμε τι χρειάζεται ένα νεογέννητο μωρό για να γεννηθεί με την μεγαλύτερη ασφάλεια και μικρότερο ρίσκο;  Και ποιοι θέλουν να μην κάνουμε ερωτήσεις και να μην ενημερωνόμαστε;   

Τι συμβαίνει με τις άλλες Ευρωπαίες και μπορούν να γεννήσουν...  Εχουν διαφορετικά γεννετικά όργανα;

Επικοινώνησα με μητέρες που θέλησαν να μην πάρουν καθόλου φάρμακα στον τοκετό και να μην κάνουν περινεοτομή.    Οι μαίες τους έμαθαν διάφορες στάσεις τοκετού ενώ  γέννησαν χωρίς καθόλου φόβο, αλλά με πολύ πάθος!  Όσο διάβαζα ή άκουγα τις ιστορίες φυσικών τοκετών,  διαλυόντουσαν οι φοβίες μου, μέχρι που δεν έμεινε ίχνος τους.   Και όσο μάθαινα για τον τοκετό με ιατρικές παρεμβάσεις τον φοβόμουν όλο και περισσότερο. 

Σίγουρα δεν είναι ωραίο να σου βάζουν καθετήρα για να μπορούν να σε παρατήσουν μόνη, δεμένη στο καρδιοτοκογραφικό μηχάνημα για ώρες.   Δεν είναι ότι καλύτερο να σου κάνουν κλίσμα την ώρα που γεννάς και να σου ξυρίζουν την ευαίσθητη περιοχή, όταν σε καμία άλλη χώρα του Δυτικού κόσμου δεν τα κάνουν αυτά πια.   Είναι ταπεινωτικό να σου κάνουν συχνές, περιττές κολπικές εξετάσεις ένα σωρό άγαρμπες, άγνωστες,  μαίες, όσο φοβάσαι και πονάς.   Δεν είναι λογικό να σε κόβουν και να σε ράβουν χωρίς ιατρική ένδειξη.  Ποια άλλη ιατρική ειδικότητα το κάνει αυτό;  Ποιοί άλλοι γιατροί πραγματοποιούν σοβαρές επεμβάσεις χωρίς ιατρικό λόγο;   Είναι εξ’ίσου τρομερό, που σου χορηγούν φάρμακα που δεν χρειάζεσαι αδιακρίτως,  χωρίς όχι μόνο να σε ρωτάνε, αλλά χωρίς καν να σε ενημερώνουν πως το έκαναν, ή για τις πιθανές επιπτώσεις σε εσένα και το νεογέννητο.  

Σαφώς και είναι πολύ καλύτερο να είσαι ελεύθερη να κινηθείς και να περπατάς ή ακόμα και να κοιμηθείς αν θες, να κάνεις μπάνιο αν θέλεις, να φας και να πιείς,  να σου κάνουν μασάζ όσο γεννάς καθώς είναι γύρω σου μόνο λίγα γνώριμα πρόσωπα που δεν σε πιέζουν να γεννήσεις πιο γρήγορα, αλλά σου μιλούν με σεβασμό και τρυφερότητα.   Συνήθως όταν πρόκειται για φυσικό τοκετό, σε αφήνουν και να γεννήσεις στο δωμάτιο, αντί να σε μεταφέρουν στην αίθουσα τοκετών του μαιευτηρίου.

Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω πως τα μεγαλύτερα  πλεονεκτήματα του φυσικού τοκετού δεν είναι στο ότι είναι ο πιο ήρεμος και ασφαλής τοκετός για τις υγειής γυναίκες, αλλά στο μετά τον τοκετό!  Ο φυσικός τοκετός σε βοηθάει να αναρρώσεις ευκολότερα και να φροντίσεις το νεογέννητο ΜΟΛΙΣ γεννηθεί, εντελώς ξεκούραστη και ευκίνητη.   Σε βοηθάει να θηλάσεις χωρίς καθόλου εμπόδια (το αντίθετο μάλιστα, αφήνει να ρέουν η ορμόνες στο «φούλ»!).   Μειώνει την πιθανότητα να γεννηθεί το παιδί σου πρώορο και να το βάλουν σε θερμοκοιτίδα για ώρες ή και εβδομάδες.   Τα αναπνευστηκά προβλήματα στα μωρά καισαρική είναι  πια συνηθισμένα και τα περισσότερα μωρά στην Ελλάδα είναι μωρά καισαρικής.   Ο φυσικός τοκετός είναι ο καλύτερος τρόπος να μειώσεις το ρίσκο της καισαρικής και το επακόλουθο άγχος για μήνες (ή χρόνια) για το αν έχει πάθει μόνιμη εγκεφαλική βλάβη το παιδί σου, στην περίπτωση που δεν πάει καλά το χειρουργείο.  Στην χώρα μας η καισαρική τομή  είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος στον τοκετό.  Είναι ένας πολύ συνηθισμένος  και πραγματικός κίνδυνος που έχει να αντιμετωπίσει η κάθε γυναίκα που ονειρεύεται να γίνει μητέρα στην Ελλάδα.  Και μας έχουν κάνει να φοβόμαστε τον φυσικό τοκετό;; ή τον τοκετό στο σπίτι;.

Με αξιέπαινη μαεστρία  έχουν καταφέρει οι γυναικολόγοι να μην σκεφτόμαστε ποτέ το «μετά τον τοκετό».  Μας χειρουργούν με τόση άνεση, λες και θα πάμε έναν μήνα διακοπές μόλις βγούμε από το μαιευτήριο, αντί να έχουμε ένα νεογέννητο μωρό να φροντίζουμε 24 ώρες το 24ωρο, από την ίδια κι όλας ημέρα!    Κανένας και καμία δεν μιλάει για την περίοδο της ανάρωσης και πόσο δύσκολη μπορεί να είναι μετά από καισαρική  ή ακόμα και απλή  περινεοτομή ρουτίνας.    Κανένας δεν σκέφτεται το μωρό και τις δικές του ανάγκες και πόσο επηρεάζεται όταν έχει μητέρα που υποφέρει από τον πόνο, που είναι δυσκίνητη ή κουρασμένη.  Οι έρευνες όμως απέδειξαν:  το μωρό ξεχωρίζει την μητέρα του από την μυρωδιά, από τις πρώτες ώρες ζωής.   Είναι απολύτως λογικό, είναι θέμα επιβίωσης, αφού μόνο η μητέρα έχει τροφή για το μωρό -το γάλα της.   Μόνο το δικό της τρυφερό άγγιγμά  είναι ικανό να ρίξει τα επίπεδα της κορτιζόλης στο αίμα του (της ορμόνης του άγχους) .  Όταν η μητέρα δεν μπορεί να φροντίσει το νεογέννητο, η μαία, η γιαγιά, η θεία, ή ακόμα και ο πατέρας δεν είναι παρά πολύ φτωχά «υποκατάστατα».

Οι επιστήμονες επίσης  λένε πως ο φυσικός τοκετός πονάει περισσότερο αν τον φοβάσαι.  Αλλά γιατί να τον φοβάσαι αν ξέρεις πως είναι ο καλύτερος τρόπος να φέρεις στον κόσμο το παιδί σου;  Είναι ο μόνος που δεν έχει παρενέργειες και περιτούς κινδύνους,  άρα θα έπρεπε να είναι ο στόχος όλων των γιατρών, των μαιών και των εγκύων.   Είναι ο τοκετός που έχεις, «όταν όλα πάνε καλά».   Με το να σου απαγορεύει προκαταβολικά κάποιος  να γεννήσεις χωρίς παρέμβασεις , είναι σαν να σου επιβάλλει να έχεις πρόβλημα υγείας εκ των προτέρων (δεν περιμένει καν να δει αν όλα πάνε καλά,  φροντίζει να ΜΗΝ πάνε). 

Έτσι, με στόχο τον φυσικό τοκετό, άρχισα να προσπαθώ να συζητήσω με τον γιατρό μου για τον τοκετό μου.  Με κοιτούσε πολύ περίεργα, σαν να μην είχε ξανακούσει τις απορίες μου ποτέ του.  Όταν του είπα, «Ο στόχος μου είναι να μην χρειαστώ ορό κλπ.»  έμεινε με ανοιχτό το στόμα!   Η συζήτηση μαζί του για την περινεοτομή, καισαρική, θηλασμός στο πρώτο 24ωρο, καθηστέρηση κοπής του λώρου, τι ακριβώς θα μου κάνει στο 3^ο στάδιο του τοκετού κλπ, ήταν κάτι το αδύνατον.  Όταν τελικά παραδέχτηκε πως είναι υπέρ της περινεοτομής ρουτίνας, αποφάσισα να βρω άλλο γιατρό.   Παράληλα έψαχνα για ανεξάρτητη μαία μέσο γνωστών και των συλλόγων μαιών. 

Είναι μεγάλο πλεονέκτημα να έχουμε έμπειρη μαία του φυσικού τοκετού στο πλάι μας (όπου και όπως και να γεννήσουμε) γιατί θα μας δίνει πολύ θάρρος στα δύσκολα, ενώ θα μας προστατεύει από περιττές ενοχλήσεις και επικίνδυνες παρεμβάσεις.  Μόνο μια μαία που είναι έμπειρη στον φυσικό τοκετό μπορεί να ξεχωρίσει πότε υπάρχει αληθινό πρόβλημα και πότε «τεχνιτό» πρόβλημα και πως να βοηθήσει να ξεπεραστεί χωρίς άλλη ιατρική παρέμβαση.  Το σημαντικότερο βέβαια, είναι να την επιλέξουμε εμείς και να μην δουλεύει με τον γιατρό μας ή για το μαιευτήριο.   Είναι ο μοναδικός τρόπος να είμαστε σίγουρες πως ενδιαφέρεται πρώτα για το καλό μας και όχι για το συμφέρον του γιατρού ή του «ιδρύματος».  Μαθήματα κάνουμε με την μαία από τον 6^ο μήνα, αν είμαστε πρωτότοκες, ώστε να προλάβουμε να αλλάξουμε γιατρό και μαιευτήριο αν χρειαστεί, αλλά και να προετοιμαστούμε σωστά και χωρίς άγχος.  Αν φοβόμαστε πολύ, ξεκινάμε ακόμα νωρίτερα της συναντήσεις.

Επειδή θα ήμουν εργαζόμενη μητέρα ( 40 ημέρες μετά τον τοκετό θα επέστρεφα στην δουλειά), άρχισα να μελετάω για τον θηλασμό και για την επιλόχεια κατάθληψη.   Ο θηλασμός δεν είναι μόνο το ιδανικό είδος διατροφής,  προσφέρει και άλλα χίλια πράγματα στο νεογέννητο και στην μητέρα.  Τόσα που δεν χωρούν εδώ χωρίς να τα αδικήσω.  Δεν μου έκανε καθόλου εντύπωση το ότι η γυναίκες που θηλάζουν αποκλειστικά, πάσχουν πολύ σπάνια από επιλόχεια κατάθληψη.  Η Ε.Κ. είναι στα ύψη στην Ελλάδα και αυτό αποδεικνύει από μόνο του πως δεν είμαστε καθόλου ικανοποιημένες με την παρούσα κατάσταση.  Το οικονομικό σίγουρα παίζει ρόλο (οι νέες μητέρες έχουν ελάχιστη βοήθεια από το κράτος, εώς καθόλου) αλλά παίζει επίσης πολύ μεγάλο ρόλο  το ότι ο φυσικός τοκετός είναι πια ο πιο σπάνιος τοκετός, και το ότι ελάχιστες Ελληνίδες (κάτω από το 20%)  θηλάζουν αποκλειστικά.  Σε όλα τα μέρη του κόσμου, τα ποσοστά επιλόχειας κατάθληψης αυξάνονται όσο μειώνονται η γυναίκες που θηλάζουν αποκλειστικά για το πρώτο εξάμηνο ζωή του βρέφους.  Ο θηλασμός ήταν μια λάμψη για μένα, το «μέτρο σύγκρισης» που μου φώτισε τον δρόμο στις επιλογές μου σε ότι αφορούσε τον τοκετό και τις πρώτες ώρες και ημέρες μετά.   Έμαθα πως όλα στον τοκετό συνδέονται.

Όταν καταλάβουμε πόσο μεγάλη σημασία έχει το «μετά τον τοκετό», συνειδητοποιούμε  πως οι περισσότερες Ελληνίδες μετά τον τοκετό υποφέρουν άδικα και δυσκολεύονται να θηλάσουν και να φροντίσουν τα παιδιά τους.  Κάτι τέτοιο είναι απολύτως βέβαιο, δεν είναι γνώμη μου, εφ’όσον οι περισσότερες κάνουν καισαρική ή περινεοτομή και μακράν οι περισσότερες καισαρικές και περινεοτομές είναι εντελώς περιττές.   Αυτό δεν αυξάνει μόνο την επιλόχεια κατάθληψη και τα ενδο-οικογενειακά προβλήματα, αλλά οι τόσες πολλές καισαρικές επιβαρύνουν τρομερά και την οικονομία ολόκληρης της χώρας.  

Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν, αποφάσισα πως θα προσπαθήσω να γεννήσω σε μαιευτήριο με φυσικό τοκετό, με την ενεργή συμπαράσταση του συζύγου μου, και είπαμε πως μαζί θα κάναμε ότι περνούσε από το χέρι μας, ώστε να προετοιμαστούμε σωστά για αυτό, όσο και να μας κόστιζε σε χρόνο, κόπο ή χρήματα.

Δυστυχώς όμως, κατά τον 7^ο μήνα ανακάληψα πως δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα.  Σε κάθε μαιευτήριο της πόλης μας,  μας διαβεβαίωσαν πως δεν επιτρέπουν  τον φυσικό τοκετό (γιατί δεν έχουν εκπαιδευμένο προσωπικό για κάτι τέτοιο), ενώ  η γραμματέας του  Σύλλογου Μαιών ήταν απολύτως σίγουρη πως δεν υπάρχει έμπειρη μαία για τις γυναίκες που τον επιθυμούν, για εκατοντάδες χιλιόμετρα σε κάθε κατεύθυνση.   Ακόμα και όσες γέννησαν «τυχαία» φυσικά,  γιατί έφτασαν την τελευταία ώρα στο νοσοκομείο, δεν κατάφεραν να αποφύγουν την περινεοτομή και τον ορό στο 3^ο στάδιο του τοκετού!

 Στην πόλη μας, η καισαρική είναι ο «φυσιολογικός τοκετός» καθώς είναι σε ποσοστό άνω του 80%.   Στατιστικά αποδεδηγμένα,  αν είσαι έγκυος μάλλον στο χειρουργείο θα καταλήξεις.  Οι υπόλοιποι τοκετοί ξεκινούν σχεδόν όλοι με πρόκληση (δακτυλική αποκόλληση υμένων, συνθετικές ορμόνες, ρήξη υμένων) και καταλήγουν με περινεοτομή οι  99%..  Προκαλούνται προβλήματα υγείας σε δεκάδες νεογέννητα κάθε μήνα, (από εμβρυούλκους, βεντούζες, αναπνευστικά προβλήματα, προωρότητα λόγο περιττής βεβιασμένης καισαρικής) τα οποία κρατούν πάντα γεμάτη την μονάδα νεογνών.  Αυτή είναι η πραγματικότητα στην πόλη μου, όσο και αν σοκάρει.  Σε πολλά μέρη της Ελλάδος είναι η ίδια κατάσταση.  Οι εφημερίδες συμφωνούν:  υπολογίζουν πως το ποσοστό καισαρικών στο 70% των εγκύων.   Με βάση τις οδηγίες του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας, οι καισαρικές πρέπει να μειωθούν μέχρι να πέσουν στο 10-15%,  ακόμα και σε μεγάλα κέντρα υγείας με πολλές επίτοκες «υψηλού κινδύνου»,  γιατί το πολύ τόσες δικαιολογούν οι λόγοι υγείας σε κάθε γωνία του πλανήτη.  

Γιατί επιτρέπουμε τόσες πολλές καισαρικές "ρουτίνας" ;  Η ζημιά για την υγεία και το Ελληνικό κράτος είναι ανυπολόγιστη!  Υπολογίσετε ΌΛΑ τα έξοδα της καισαρικής: το κόστος του χειρουργείου, τις παραπάνω ημέρες στο μαιευτήριο, συχνή χρήση θερμοκοιτίδων, φάρμακα και αντιβίωσεις, επιπλοκές που απαιτούν επιστροφή και παραμονή στο νοσοκομείο, πρόκληση τραυματισμού (κοψίματα στο πρόσωπο), προώρότητες, αναπνευστικά ίκτερος κλπ. στο βρέφος,  στην μητέρα αμηχές στην ουροδόχο κύστη, το  έντερο και άλλα εσωτερικά όργανα, δυσκολίες σε επόμενες εγκυμοσύνες (πχ. προβλήματα στον πλακούντα, αποβολές), χρόνια προβλήματα υγείας και φυσικά παρεμπόδιση της ομαλής εδραίωσης του θηλασμού.  Νομίζετε πως μια καισαρική «κρατάει λίγο»; Ναι, λίγο κρατάει....  Αλλά ΜΟΝΟ για τον γιατρό!

Κατάλαβα πως ο μόνος τρόπος για να έχω μια καλή πιθανότητα να αποφύγω την καισαρική ήταν με το οργανώσω έναν τοκετό στο σπίτι. 

Ήταν μια απόφαση που πήρα για να προστατεύσω τον παιδί μου και μετά τον εαυτό μου. Δεν ήταν η πρώτη μου επιλογή.   Ήθελα φυσικό τοκετό σε μαιευτήριο, ώστε να είμαι ακριβώς δίπλα στο χειρουργείο αν το χρειαστώ (αντί για 15 λεπτά απόσταση στο σπίτι).   Αν  κάτι πήγαινε στραβά ή δεν προλάβαιναν να έρθουν οι μαίαες  (όλοι αυτό με ρωτάνε);    Θα κατέληγα εκεί που θα κατέληγα ούτως ή άλλως, άρα άξιζε μια προσπάθεια!   Δεν πηδάς στον γκρεμό προκαταβολικά!  Προσπαθείς πρώτα να δεις αν μπορείς να κατέβεις το βουνό χωρίς γρατζουνιά... 

Ίσως να υπάρχουν και γυναικολόγοι με ήθος στην πόλη μου, αλλά δεν άκουσα ποτέ για κανέναν που να επέτρεψε φυσικό τοκετό σε καμία περίπτωση, όσο και να έψαξα.   Άλλαξα τρείς γιατρούς στην προσπάθεια να βρω έναν που θα σεβόταν πως ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ και θέλω απλώς να γεννήσω.  Η άρνηση των γιατρών μου να με αντιμετωπίσουν σαν ενήλικο άνθρωπο με δικαιώματα πάνω στο ίδιο μου το σώμα, ήταν κάτι το εξωφρενικό για μένα. 

Τώρα αναγνωρίζω  πως με τους γιατρούς μου δεν είχαμε ποτέ τον ίδιο στόχο. Εγώ ήθελα να προσπαθήσω για το ΚΑΛΥΤΕΡΟ για εμένα και το παιδί και να ρισκάρω να πάρω φάρμακα ή να κάνω επικίνδυνες επεμβάσεις μόνο αν υπάρχει πρόβλημα υγείας και όχι προκαταβολικά.   Ενώ εκείνοι είχαν βασικό μέλημα το να βολέψουν το πρόγραμμά τους χωρίς να πεθάνει κανένα παιδί ή (ακόμα χειρότερα) καμία γυναίκα.  Δεν επιδίωκαν ποτέ το «καλύτερο», απλά να μην πεθάνουμε.  Το ποιες μακροχρόνιες επιπτώσεις θα είχε ο τοκετός σε εμένα ή στο παιδί μου, δεν τους ενδιέφερε, φτάνει να ζούσαμε στο τέλος της ημέρας, για να μην κατέληγαν στα δικαστήρια και φτάνει να μην τους «τρώγαμε» πολύ χρόνο.

Τώρα που κάποιοι γιατροί έχουν βάλει στο στόχαστρο όσους πραγματοποιούν τοκετούς στο σπίτι, δεν είναι γιατί ενδιαφέρονται για την υγεία των μητέρων και των βρεφών.   Αν ενδιαφερόντουσαν για την υγεία, η Ελλάδα δεν θα είχε τα υψιλότερα ποσοστά καισαρικών και περινεοτομών στον κόσμο. 

Ο σκοπός τους είναι προφανής:  να συντηρίσουν τον φόβο των γυναικών για τον τοκετό.  Όλοι ξέρουμε πως  θα προτιμήσουν ποτέ να γεννούν στο σπίτι πολλές Ε λληνίδες.  Όμως όσο πραγματοποιούνται τοκετοί στο σπίτι, μαθαίνουν όλο και περισσότερες πως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΔΥΣΚΟΛΟ να γεννήσεις.   Μαθαίνουν δηλαδή να φοβούνται λιγότερο οι γυναίκες και αρχίζουν να κάνουν ερωτήσεις.    Η πρόεδρος του Συλλόγου Μαιών Θεσσαλονίκης δεν κήρυξε τον πόλεμο στον τοκετό στο σπίτι.  Κήρυξε τον πόλεμο στην ελεύθερη σκέψη και βούληση των Ελλήνων γονέων.  Σίγουρα δεν θα τολμούσε  κάτι τέτοιο χωρίς την υποστήρηξη γυναικολόγων, ηθική και οικονομική. 

Από πίσω της είναι όσοι φοβούνται πως αύριο θα έχουν πολλές γυναίκες την απαίτηση να προσπαθήσουν για φυσικό τοκετό στο μαιευτήριο.  Γιατί:   α) ούτε ξέρουν πως γίνεται κάτι τέτοιο (δεν το έχουν δει ποτέ)  και β) δεν έχουν τον χρόνο για τοκετούς χωρίς προκαθορισμένη αρχή, ελεγχόμενη διάρκεια και ακριβή ώρα λήξης.       Αν οι Ελληνίδες φοβούνται λιγότερο, το αμέσως επόμενο θα είναι να μειωθούν πολύ οι καισαρικές.   Πως θα το διαχειρηστούν όλο αυτό;   Ακριβώς όπως οι γυναικολόγοι στις υπόλοιπες Ευρωπαικές χώρες:  Θα πρέπει να αναζητήσουν την βοήθεια των πιο έμπειρων μαιών για να τα βγάλουν πέρα.

Ο τοκετός στο σπίτι δεν ταιριάζει σε όλες και ούτε αρέσει σε όλες.  Όμως δίνει σε ΟΛΕΣ  θάρρος και δύναμη, ελπίδα και εμπιστοσύνη στο γυναικείο σώμα, είτε τον επιλέξουν είτε όχι.  Φτάνει μόνο να ακούσουν μια γυναίκα να περιγράφει την εμπειρία της, για να εμψυχωθούν.  Τελικά ακόμα και εγώ κατάφερα να ξεπεράσω τους φόβους μου και να ξεφύγω από τον «μπαμπούλα του τοκετού».  Από ότι φαίνεται δεν πηγαίνει στα σπίτια.   Γέννησα πολύ όμορφα, ανώδυνα και γρήγορα στην αγκαλιά του άντρα μου και την άνεση του σπιτιού μου, με μαίες που με σέβονται και γνωρίζουν και τις πραγματικές ανάγκες των νεογέννητων παιδιών.   Αν κατάφερα εγώ να ξεπεράσω την φοβία μου για τον τοκετό και να σκεφτώ, σίγουρα θα μπορεί η ΚΑΘΕ γυναίκα, φτάνει να το θέλει.  

                                     

                                                                                                      

Στέλλα Λουίζα Ματθαίου

03/03/13

"